ringkas dan addictive

Jun 2012

 "Perabih la ayam tu...sikit ja lagi"

Ambil ketul terakhir dari pinggan.
Cubit. Makan.

"Banyak laaa..."

"Baguih laa. Cepat besaq..."

Ayah.

Nak suruh perabih lauk.

:)


"Ikan ni sedap ni..."

Merujuk kepada ikan dalam gulai.

Ye ye je ayah, padahal ayah tak makan ikan.
Kes-kes tertentu ja baru makan.

"Hmm yang tu makan esok la..."

"Tak mau ikan temenung?"

"Ikan temenung esok malam la.."

"Ikan ni makan tengahari, ikan temenung goreng malam...?"

"Ha ah!"

:)


Simple conversations.
Cukup buat aku ketagih mahu balik rumah setiap minggu. 

Masa dengan ayah.

Berdua.

Priceless.

Setiap kali balik, kena lalu jambatan tu.

Sangat menyokong kalau harga tol jambatan dikurangkan.

ilustrasi

Aku beli buku ni
95% kerana ilustrasi
and 5% kerana tajuk.

dan lagi.

and that gives me an epiphany -

It is indeed unfair to judge a book only by its cover.
But that does not make the cover any less important.


:)

Reminded

Bukan kelmarin.

Kelmarin, dalam kereta.
Botol air yang separuh penuh jatuh ke tempat brek tangan. Jari aku ada disitu.

"Ouchh!".

"Why..?"

*explain*

"Ok laa... hilang dosa you sikit..."

Mengingatkan aku satu hadis.

Nothing befalls a believer, a (prick of a) thorn or more than that, but Allah will raise him one degree in status thereby, or erase a bad deed.

Alhamdulillah.
-----

Singgah kedai. Beliau turun, hendak beli makanan.
Muncul satu lelaki yang tak dikenali, usia lebih kurang 40-50-an.

"Dik, boleh tolong hantar pakcik pergi Red House (satu tempat dalam uni)"

"Aa..umm..boleh.. Tunggu kawan beli barang kejap.."

Ada sebuah gitar di tempat duduk belakang dan instrumen itu menjadi modal bicara. Ramah pakcik itu bercakap tentang kereta myvi, gitar, muzik, sekolah muzik, menjadi guru muzik, bermain alat muzik zaman belajar boleh menghilangkan stress dan meningkatkan prestasi dan sebagainya.

Red House tak jauh.

"Terima kasih ya"

"Sama-sama"

*Pakcik tutup pintu kereta*

"Ah there's one good deed for you!" 

Alhamdulillah.



It's nice to be reminded always. Really.
Jazakillah khayr, you-know-who-you-are :)